
در مبانی شیعه، غیبت بهمعنای پنهان بودن از شناسایی عمومی است، نه نبودن امام.
بر اساس روایات، امام در میان مردم زندگی میکند اما شناخته نمیشود.
ایشان مانند خورشید پشت ابر منشأ فیض، هدایت و حفظ عالم است.
غیبت، سنت امتحان الهی و زمینهساز بلوغ ایمانی و مسئولیتپذیری جامعه است.

















































